blogs

Start van het winterseizoen

Na een goede afsluiting van het baanseizoen en een paar heerlijke weekjes off-season, begon ik met goede moed aan het winterseizoen. Met in het vooruitzicht wat leuke crossen en indoorwedstrijden. De afgelopen jaren heb ik weinig aan mijn basis kunnen werken, omdat ik eigenlijk elke winter geblesseerd raakte. Daar hoopte ik dit jaar verandering in te brengen. Ik begon met lange duurblokken en combineerde dit met snelle en explosieve meerkamp trainingen. Ik was fit en kon de belasting goed hebben. Ook begon ik mij steeds comfortabeler te voelen op de lange afstanden en had zelfs veel zin om te gaan crossen. Oké misschien niet in onverharde paden, lange afstanden, mul zand en al die heuvels, maar wel in het wedstrijdgevoel!

Helaas stak de 2e coronagolf daar een stokje voor, maar zelfs dat kon de pret niet drukken. Er stonden dan misschien geen wedstrijden meer op het programma, maar de gedachte dat ik volgend jaar het baanseizoen kan starten met een goede basis, motiveerde mij om door te gaan waar ik mee bezig was. Vorige week tijdens een training op de grasvelden van Papendal, wisten mijn o zo zwakke enkels hier dan toch een stokje voor de steken.

Na afloop van de duurblokjes, nog voor het uitlopen, zwik ik mijn enkel om. Een stekende pijn schiet door mijn enkel. De pijn is aanwezig, maar schrik overheerst, die angst om weer geblesseerd te raken. Ik kon blijven lopen en reed gewoon naar huis. De schade bleef beperkt. Niks wat een weekje rust niet kan fixen. Na een weekje rust met het voetje omhoog kon ik weer wat hardlopen. Je raadt nooit wat er toen gebeurde..

Onder de bladeren lag hij verstopt. Ik liep over een dik pak bladeren toen ik opeens mijn andere enkel volledig omzwikte. Over een steen nog kleiner dan mijn enkel zelf, een steen waar waarschijnlijk niemand zijn enkel door had omgezwikt, een steen waardoor mijn enkelband maar gewoon besloot om te scheuren. Ik schreeuwde het uit van de pijn, maar kon niet geloven dat ik nu weer mijn enkel had omgezwikt. Ik voelde dat het foute boel was, maar besloot toch door te lopen. zoals ik altijd zeg: “komt wel goed, ik moet hem gewoon eventjes loslopen”. Inmiddels mijn standaard zin wanneer ik waar dan ook in mijn lichaam pijn voel tijdens een training. Mijn enkels hebben inmiddels al veel te verduren gehad. Zo veel dat ze tegenwoordig zo elastisch zijn, dat ik ze normaal gesproken wel kan omzwikken zonder dat dit gevolgen heeft.

Maar dit keer was het anders. Door de adrenaline kon ik nog naar huis dribbelen/waggelen/kruipen, Maar zodra ik stil stond voelde ik hem met de seconde stijver worden. “oké blijven lopen An”, probeerde ik mijzelf wijs te maken. Na 10 minuten stond ik eindelijk thuis en toen begon de ellende. Hij werd dikker en dikker en alsmaar blauwer. Van terug dribbelen, ging ik naar er niet meer mee kunnen lopen, naar er helemaal niet meer op kunnen staan.

Inmiddels is het tot me door gedrongen dat dit best nog wel eens lang zou kunnen duren. Voor een klein scheurtje in je enkel staat ong. 6 weken. Nou aangezien ik een sporter ben en dus snel herstel kan je daar wel 4 weken van maken. En omdat ik Anne ben, snoep ik er hoogstwaarschijnlijk nog een weekje af, wat uitkomt op 3 weken herstellen. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar 3 weken niet hardlopen is voor mij toch echt een ware hel. Maar goed, ik heb voor hetere vuren gestaan en 3 weken niet hardlopen is daar niks bij.

Lopen met braces zal wel mijn nieuwe ‘normaal’ worden. Aangezien mijn enkels de kleinste oneffenheden op mijn pad al niet aankunnen. Mijn enkel heeft nu eerst even tijd nodig om te herstellen. Ook dit gaat wel weer over en dan pakken we de draad gewoon weer op. Gelukkig zijn er nu ook geen wedstrijden waar ik fit voor moet zijn en heb ik genoeg tijd om op te bouwen. Die gedachte verzacht de pijn wel een beetje.

– Anne

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back To Top