runningupdates

#Runningupdate week 27

De afgelopen week stond in het teken van voorbereiding op de wedstrijd van aankomende zaterdag. Met dinsdag nog een laatste harde baantraining en verder nog wat kracht- en duurtrainingen. De duurloopjes gingen voortreffelijk en ik merkte dan ook dat ik weer in vorm aan het komen was. Op de baantraining van dinsdag na dan, die niet helemaal lekker liep.

Na het besluit om de wedstrijd van aankomende zaterdag te lopen, hebben de zenuwen toch wel de overhand genomen. En toen ook nog eens de afgelopen training niet zo ging als ik had gehoopt, raakte ik verstikt door mijn eigen angsten.

Maar als er iets is wat ik de afgelopen jaren heb ik geleerd, is het om altijd in jezelf te blijven geloven. Ja ik weet het, het klinkt super cliché, maar het is echt waar!

De afgelopen jaren waren fysiek en vooral mentaal erg zwaar. Na het jaar van 2017, waarin ik mijn eerste Nederlandse titel pakte en voor Nederland uit mocht komen op de EYOF, verloor ik uit het oog waar het nou allemaal echt om draaide. Ik was zo gefocust op het behalen van limieten voor de grote toernooien, dat ik soms het plezier in de sport verloor. Daarbij kwamen nog de vele langdurige blessures, die mij tegen hielden in het bereiken van mijn doelen. Ik kwam langzaam maar zeker in een negatieve spiraal terecht, waar ik met veel moeite uit kon komen. Mijn altijd vurige blik maakte plaats voor een gebrek aan zelfvertrouwen en ogen vol angst.

Ik kon in die tijd amper een aantal weken/maanden doortrainen voordat de volgende blessure al weer opspeelde. Ik bereikte nooit mijn volledige potentieel, maar hunkerde wel naar het lopen/winnen van wedstrijden. Al waren er achteraf zeker momenten in die tijd waarin ik wel degelijk in vorm was. Al maakte het vrij weinig uit omdat ik op die momenten mentaal nog niet klaar was om dat te laten zien. Op een paar hoogtepunten na waarin ik wel de focus kon vinden en de druk van mij af kon zetten. Zoals het NK junioren van 2018, waarin ik ondanks alles 2 Nederlandse titels wist te behalen. Het was een van de weinig weekenden in dat seizoen waarin ik plezier maakte, veel lachte en de druk voor het lopen van limieten, van mij af kon zetten.

Het was vaak zo dat ik al verloren had voordat het startschot überhaupt had geklonken. Ik had er een handje van om mijzelf weg te cijferen tegenover de andere meiden in het veld. Ik onderschatte mijzelf en overschatte de concurrentie elke wedstrijd opnieuw. Waar ik altijd zo vrolijk en blij was voor wedstrijden, was ik nu enkel stil. Er waren wedstrijden bij waarvoor ik dusdanig zenuwachtig was, dat ik zo’n erge buikpijnen kreeg dat ik niet eens meer rechtop kon lopen. Alles verkrampte en er was niets wat ik of iemand anders op zo’n moment kon doen.

Ik heb veel wedstrijden verloren en ben zelfs een aantal keren uitgestapt. Je zou maar helemaal naar België rijden voor een 800m en vervolgens uitstappen… Dat heeft me wel een tijdje achtervolgt. Geloof me, daarna ben ik nooit meer uitgestapt. Al was het ondanks dat wel (zoals altijd) heel gezellig in de auto met mijn coach/moeder. Zo zongen we de hele 2 uur op de heenweg de leukste motivationele liedjes mee en zongen we zelfs op de terugweg na die complete nederlaag, misschien nog wel harder mee.

Kan ik het nog wel? Word ik wel weer zo goed als eerst? Waren gedachten die continu door mijn hoofd speelden. Ik had gewoon die ene goede wedstrijd nodig, om uit die negatieve spiraal te komen en het vertrouwen in mijzelf weer op te kunnen bouwen.

Ik ben uitgestapt, heb verloren en geleerd. De gedachten om ermee te stoppen is weleens door mijn hoofd geschoten, maar ik heb nooit opgegeven. Ondanks alles bleef ik ergens diep van binnen geloven dat het er nog wel in zat en dat het er ooit wel weer uit zou komen.

Afgelopen winter liep ik eindelijk die ene goede wedstrijd, waardoor ik uit de negatieve spiraal kwam en ik maakte weer stappen in de goede richting. Zowel fysiek als mentaal. Het waren zware, maar achteraf ook zeer leerzame jaren. Ik ben hierdoor gegroeid als atleet en kan nu beter omgaan met tegenslagen. Slechte dagen horen erbij en maken je alleen maar sterker.

Zo ook de training van dinsdag. De laatste zware training voor de wedstrijd van zaterdag en het ging nou eenmaal niet zoals gehoopt. Even was ik teneergeslagen en verloor ik weer al het vertrouwen in mijzelf. Later accepteerde ik dat het simpelweg een slechte training was en dat het helemaal geen goede indicatie gaf van mijn vorm. Nu hebben de zenuwen van de afgelopen dagen plaats gemaakt voor zelfvertrouwen en acceptatie. Ik heb geen blessures, geen pijntjes en ben fit, dit bij elkaar is, met oog op de afgelopen jaren al een overwinning op zich. Ik ben dan misschien nog niet wedstrijd fit, maar ben denk ik wel fitter dan dat ik ooit ben geweest. Hoewel ik nog lang niet op het niveau ben waar ik wil zijn, accepteer ik de vorm die ik nu heb en ga ik er zaterdag het beste van maken. Ik ga vooral veel lachen, plezier maken en genieten omdat er eindelijk weer wedstrijden zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Back To Top